Sıvazlanıyor zaten ömrüme hüzün yaprakları
Üşüyor sözlerim rüzgarın tıkadığı damarlarda
Bir kavgadayım nereye eseceği belli olmayan
Kendi sancısında girdabına saklanmış kırık ağacım

Baharıma yüzüme yapışan seyrek yapraklar sinmiş
Kasvet kırmızı koltuğumun tozunda otururken
Çığlığında zamana ince imlekler dokuduğum
Öteden beri onca söylenmemiş söz

Topluyorum eteğimi çekiştirirken
En derin yalnızlığıma düşen güle

Düşüyor
Dermanıma,vaktime,dilime
İnce bir sır gibi

Bilindik duygularda rengi bilinmeyen hayallerim
Son kırgınlığıyla batıyor baharımın üzerine
İçimde uzak bir yerlerde ıslak bakışlarım
Yağmur aralandığında yüzüme vuruyor sırrım

Topluyorum ömrüme sığmayan
Kel kalmış dokunduğum ahları

Düşüyor
Nefesime,avuçlarıma,bülbülüme
Gözünde sürmesi hüzün baharlarım [alıntı]

Kalıcı Bağlantı